Merhaba arkadaşlar! Bu içerikte “3 göz adı ne” ile ilgili en güncel bilgileri sizlerle paylaşacağız.
Kayseri’de Bir Gün: Defterin İçinden Sızan Soru
Sabahları Kayseri’nin soğuğu farklı olur. Sanki gece boyunca şehre sadece kar değil, biraz da sessizlik birikir. Pencereyi araladığımda yüzüme vuran hava, uykumu değil ama içimdeki ağırlığı biraz daha belirgin hale getirir. Yirmi beş yaşındayım ve bunu yazarken bile “artık büyüdüm” cümlesinin ne kadar boş olduğunu hissediyorum. Çünkü insan büyüdükçe daha az çözülüyor, daha çok düğümleniyor.
Masamın üstünde eski bir defter var. Kenarları yıpranmış, sayfaları sararmış. İçinde çocukluğumdan beri yazdığım cümleler, yarım kalmış hayaller ve çoğu zaman kimseye anlatamadığım düşünceler var. En son sayfaya dün gece bir şey yazmışım: “3 göz adı ne?”
Bu cümle bana ait ama aynı zamanda bana yabancı. Sanki ben yazmamışım da içimden biri fısıldamış gibi.
Defterdeki Gizem: “3 göz adı ne?”
Bu soruyu ilk ne zaman yazdığımı hatırlamıyorum. Belki de yıllar önceydi. Çocukken Kayseri’nin eski sokaklarında dolaşırken duymuştum bu ifadeyi. Ya da belki bir büyüğüm ağzından kaçırmıştı. “Üçgöz” diye bir yerden bahsediliyordu. Ama kimse net bir şey söylemiyordu. Herkes biliyormuş gibi yapıyor, ama aslında kimse tam hatırlamıyordu.
O zamanlar bu sorunun içinde bir gizem olduğunu hissederdim. Şimdi ise içimde başka bir şey var: eksiklik.
Sanki “3 göz adı ne?” sorusunun cevabını bulursam hayatımda da bir şey yerine oturacakmış gibi.
O sabah defteri kapatmadım. Çayımı bile unutmuşum. Sadece pencereye bakıp durdum. Dışarıda insanlar işlerine yetişmeye çalışıyordu. Herkes bir yerlere gidiyor, bir şeylere yetişiyor ama ben sanki bir şeyin içinde sıkışıp kalmış gibiydim.
Kayseri Sokakları ve Eski Bir Hikâyenin İzleri
Öğlene doğru evden çıktım. Soğuk, yüzümü kesiyordu ama yürümek iyi geliyordu. Kayseri’nin taş sokakları bana hep aynı şeyi hissettirir: geçmiş hiçbir zaman tamamen gitmez, sadece köşelere saklanır.
Bir bakkalın önünde durdum. Çocukluğumda buraya çok gelirdim. O zamanlar cebimde bozuk paralar, aklımda basit hayaller olurdu. Şimdi cebimde kartlar var ama içimdeki boşluk daha büyük.
Bakkaldaki yaşlı amca beni hatırladı.
“Uzun zaman oldu,” dedi.
Gülümsedim ama içimden geçeni söylemedim. Uzun zaman değil, uzun bir kayboluştu bu.
Tam çıkarken, yine o soruyu düşündüm: “3 göz adı ne?”
Sanki şehir bana bir şey anlatmaya çalışıyor ama ben dilini unutmuşum.
Bir Karşılaşma: Cevapsız Soruların Gölgesi
Yolda eski bir arkadaşımı gördüm. Lise yıllarından bir yüz. O zamanlar daha az düşünür, daha çok konuşurduk.
“Ne yapıyorsun?” dedi.
Klasik bir soru ama cevabı zor.
“Yaşıyorum,” dedim.
Güldü. “Hepimiz öyleyiz.”
Ama onun gülüşüyle benim içimdeki boşluk aynı yerden beslenmiyordu. O devam etti, işinden, planlarından, geleceğinden bahsetti. Ben ise sadece dinledim.
Bir ara dayanamadım.
“Hiç ‘3 göz adı ne’ diye bir şey duydun mu?” dedim.
Durdu. Kaşlarını çattı.
“Ne?”
Tekrar ettim. Bu kez daha yavaş.
Başını salladı. “İlk defa duyuyorum.”
O an içimde garip bir his oluştu. Ne hayal kırıklığıydı bu tam olarak, ne de umut. İkisinin arasında sıkışmış bir şeydi.
Sanki ben bir kapıyı aramışım ama kapının ötesinde hiçbir şey yokmuş gibi.
Geceye Doğru: İç Sesin Ağırlaştığı An
Eve döndüğümde hava kararmaya başlamıştı. Kayseri geceleri erken iner. Ama benim içimdeki gece zaten çoktan çökmüştü.
Masama oturdum. Defteri tekrar açtım. Sayfayı çevirdim. Aynı cümle:
“3 göz adı ne?”
Altına bir şey yazmak istedim ama elim gitmedi. Çünkü bazı soruların cevabı değil, ağırlığı olur.
Pencereden dışarı baktım. Uzakta ışıklar yanıyordu. İnsanlar evlerine dönüyordu. Kimisi yemek yiyor, kimisi televizyon izliyor, kimisi belki de hiç düşünmüyordu.
Ben ise sadece düşünüyordum.
Ve bu düşünce, içimi kemiriyordu.
Üçgöz’ün Peşinde: Bir Hatıranın İz Sürüşü
Ertesi gün sabah erken uyandım. Bu kez içimde tuhaf bir kararlılık vardı. Sanki bir şey beni çekiyordu.
“3 göz adı ne?” sorusu artık sadece bir cümle değil, bir yön olmuştu.
Otobüse bindim. Şehrin dışına doğru giden yollarda, içimde eski bir hatırayı takip ediyordum. Belki gerçek bir yerdi, belki sadece zihnimde büyüttüğüm bir iz.
Yol boyunca camdan dışarı baktım. Bozkır uzanıyordu. Toprak suskun, gökyüzü genişti.
Bir noktada içimden geçen şey şuydu: Belki de aradığım şey bir yer değil, bir anlamdı.
Yolculuk: Sessizlikle Konuşmak
Yanımda oturan kadın telefonuna bakıyordu. Çocuklu bir adam öndeki koltukta uyuyordu. Herkes kendi dünyasındaydı.
Ben ise kendi içimde dolaşıyordum.
Defteri açtım. Aynı sayfa. Aynı soru.
“3 göz adı ne?”
Kalemimi çıkardım. İlk kez altına bir şey yazdım:
“Belki de hatırlamak istediğim bir şey değil, unutamadığım bir his.”
Bu cümleyi yazınca içim biraz titredi. Çünkü doğruya yakın olduğunu hissettim ama bu doğru beni rahatlatmadı.
Varış: Bulunmayan Bir Yer
Otobüs küçük bir yerleşim yerinde durdu. İndim. Etraf sessizdi. Rüzgâr daha sertti.
Burası Üçgöz diye anılan yerlerden biri olabilirdi. Ya da olmayabilirdi. Kimseye sormadım.
Sadece yürüdüm.
Toprak yollar, eski evler, kapalı pencereler… Her şey sanki bir hikâyenin yarım kalmış sayfasıydı.
Bir köşede yaşlı bir adam oturuyordu. Yanına yaklaştım.
“Burası Üçgöz mü?” dedim.
Bana baktı. Uzun süre konuşmadı.
Sonra sadece şunu söyledi:
“Buraya herkes başka bir isim verir.”
O an içimde bir şey çözüldü gibi oldu ama tamamen değil. Daha çok gevşedi.
İçimdeki Cevap
Geri dönerken yürüdüğüm yol daha uzundu ama daha hafifti. Çünkü artık “3 göz adı ne?” sorusunun bir cevabı olmadığını kabul etmeye daha yakındım.
Belki de mesele isim değildi.
Belki de mesele, insanın kendi içinde taşıdığı eksik parçaydı.
Kayseri’ye döndüğümde gece olmuştu. Şehir aynıydı ama ben aynı değildim.
Defteri açtım son kez.
Sayfanın altına sadece şunu yazdım:
“Bazen bir soru, cevabını bulmak için değil, seni yola çıkarmak için vardır.”
Dipu olarak “3 göz adı ne” konusunda hazırladığımız bu içeriğin beğeninizi kazandığını umuyoruz. Bir sonraki yazıda buluşmak üzere!